Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Μια μυρωδιά καλοκαιριού απ'τις ακτές...

114120169_e6ad12d805_o.jpg

Το κύμα σκάει απαλά στις άκρες των ποδιών μας, ο ήλιος έχει ορχήσει να παίρνει την κάτω βόλτα κρύβετε πίσω από το ένα και μοναδικό βουνό που βλέπουμε μπροστά μας, ένα βουνό που με όλη τη δύναμη της ψυχής μας προσπαθούμε να του αλλάξουμε θέση να το βγάλουμε από το οπτικό μας πεδίο για να δούμε όσο περισσότερο μπορούμε αυτή τη δύση να δούμε τον ήλιο και τη ζωή μας να χάνετε στο άπειρο. Είναι σαν να μη θες να τελειώσουν κάποιες στιγμές και όμως πρέπει. Μαζί με τον ήλιο θα κρυφτεί και η κοινή ζωή μας όλα θα τελειώσουν μετά από αυτό το ηλιοβασίλεμα. Θα πάρεις τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου θα χαράξεις την δική σου πορεία που τίποτα δεν θα έχει από το πριν τίποτα δεν θα θυμίζει τη μέχρι τώρα ζωή μας, κι εγώ θα πάρω τη δική μου πορεία θα χαράξω καινούργιες γραμμές και θα βρω πάλι καινούργιες ιδέες και νέες ελπίδες για να συνεχίσω. Το μωβ είναι το αγαπημένο μου χρώμα και ο ορίζοντας η αγαπημένη μου εικόνα κι εσύ η αγαπημένη μου είσαι,  την θάλασσα την λατρεύω το ίδιο κι εσένα, αυτή τη στιγμή τα έχω όλα έτσι νιώθω, εσύ κάθεσαι σιωπηλή στην αγκαλιά μου τα μάτια μου πλημυρίζουν από το μωβ του Ήλιου που χάνετε στο πουθενά ο ήχος από το κύμα είναι σαν να ακούς χιλιάδες νεράιδες να σου ψιθυρίζουν στο αυτί νιώθω γεμάτος τώρα, νιώθω πλήρης, αλλά ξέρω ότι σε λίγο σε πολύ λίγο θα έχω αδειάσει πάλι θα τελειώσουν όλα και δεν το θέλω καθόλου. Πως μπορώ να παγώσω τη στιγμή να την κρατήσω για πάντα εκεί και να μη γίνει ακόμα μια ανάμνηση από σένα, από μας, Πως;

 Σκαλίζω την άμμο μπροστά από τα πόδια μας και βρίσκω ένα πετράδι μοναδικό τόσο δα άσπρο με κόκκινες γραμμές σαν να βγαίνει το αίμα από τη μέσα του ζωή, στο ακουμπώ στη παλάμη και το σφίγγεις με όλη σου τη δύναμη.  Πως γίνετε  να χωράνε όλα αυτά σε μια στιγμή και να μη χωράνε σε ολόκληρη τη ζωή μας; Ποτέ δε μπόρεσα να το καταλάβω αυτό.

 Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι μια μυρωδιά καλοκαιριού απ'τις ακτές που τόσα χρόνια σα μαίστρος με ταράζει όταν ψαρεύω στα ρηχά κούφιες χαρές. Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες ξέσπασε θύελλα απ'τον τρελό νοτιά σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά.

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη στον άλλο κόσμο τι θα βρεις; Θα΄σαι δεμένη με καινούριο εφιάλτη εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή. Στοιχειά του ουρανού γλεντάνε το κορμί μου και το ποτίζουν με ερμαφρόδιτη ηδονή με ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη. Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω μια μυρωδιά καλοκαιριού απ'τις ακτές ήσουν παρένθεση που με έκανε να νιώσω πως ό,τι φεύγει όλο γυρίζει από το χθες...


Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

Hug...

Λόγια οχι απόψε δε τα σηκώνει η νύχτα...


Σάββατο, 10 Μαΐου 2008

Falling Slowly

I don't know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can't react
And games that never amount
To more than they're meant
Will play themselves out

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you have a choice
You've made it now

Falling slowly, eyes that know me
And I can't go back
Moods that take me and erase me
And I'm painted black
You have suffered enough
And warred with yourself
It's time that you won

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now
Falling slowly sing your melody
I'll sing along


Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

Λες και δεν ήσουνα κανείς...

Καλημέρα, σήμερα ξύπνησα με πολύ περίεργη διάθεση και μια μελαγχολία να βγαίνει από τη ψυχή μου που δεν μπορώ να την εξηγήσω, τα χείλια μου ψιθύριζαν αυτό το τραγούδι και εικόνες ζωντανές σαν να ναι τώρα ήρθαν και πάλι μπροστά στα ματιά μου.

Λες και δεν ήσουνα κανείς...

Γιάννης Κότσιρας

Στίχοι-Μουσική:Θάνος Παπανικολάου


Πάνω στον καθαρό αφρό
θα πέσω πάλι και θα βρω
τη διαδρομή για το ταξίδι της καρδιάς σου
σα μελτεμάκι ξαφνικό
στης θάλασσας τον πανικό
θα ημερέψω εγώ ξανά τον έρωτά σου
Πάνω στον καθαρό αφρό
θα πέσω μόνος για να βρω
μία κρυψώνα στο βυθό να ξαποστάσεις
σαν μωβ γλυκιά ανατολή
της μοναξιάς σου το κελί
θα το γεμίσω με χαρές να το γιορτάσεις

Μα όταν στα πόδια σου πατήσεις
και αφήσεις τα παλιά
πάλι να φύγεις δίχως δάκρυ και μιλιά
να με κοιτάξεις μ΄ένα βλέμμα φευγαλέο της στιγμής
και να χαθείς λες και δεν ήσουνα κανείς

Πάνω στον καθαρό αφρό
θα πέσω πάλι και θα βρω
το χάδι αυτό που δεν μπορούσες να μου δώσεις
μέσα στον ύπνο σου θα΄ρθώ
και μ΄ένα κόλπο μαγικό
θα ξαναρχίσω όσα θέλεις να τελειώσεις
Πάνω στον καθαρό αφρό
θα πέσω μόνος για να βρω
μία κρυψώνα στο βυθό να ξαποστάσεις
σαν μωβ γλυκιά ανατολή
της μοναξιάς σου το κελί
θα το γεμίσω με χαρές να το γιορτάσεις

Μα όταν στα πόδια σου πατήσεις
και αφήσεις τα παλιά
πάλι να φύγεις δίχως δάκρυ και μιλιά
να με κοιτάξεις μ΄ένα βλέμμα φευγαλέο της στιγμής
και να χαθείς λες και δεν ήσουνα κανείς


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Είναι πιό έυκολο να κλαίς παρά να ζείς...


Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

ANDREA BOCELLI - L'APPUNTAMENTO

Πάντα με ταξιδεύει η φωνή του και η μουσική του. Βάζω αρκετές φορές αυτό το κομμάτι να το ακούσω και κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι και ταξιδεύω και έχει ένα χαμόγελο η ψυχή μου απίστευτο που δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Αυτό το συναίσθημα ήθελα να μοιραστώ απόψε μαζί σας...

ANDREA BOCELLI - L'APPUNTAMENTO

Ho sbagliato tante volte ormai
che lo do giΰ
Che oggi quasi certamente
sto sbagliando su di te
Ma una volta in piω
Che cosa puς cambiare nella vita mia
Accettare questo strano appuntamento
E stata una pazzia

Amore fai presto
io non resisto
Se tu non arrive
non esisto
non esisto, non esisto

Sono triste tra la gente
che mi sta passando accanto
Ma la nostalgia di rivedere te
θ forte piω del pianto
Questo sole accende sul mio volto
Un segno di speranza
Sto aspettando quando a un tratto
Ti vedrς spuntare in lontananza

Preciso acabar logo com isso
Preciso lembrar que eu existo
Que eu existo
Que eu existo

Luci machine, vetrine, strade, tutto quanto si confonde nella mente
La mia ombra si θ stancata di seguirmi
Il giorno muore lentamente
Non mi resta che tornare a casa mia
Alla mia triste vita
Questa vita che volevo dare a te
L'hai sbriciolata tra le dita


Και στα Αγγλικά για να καταλάβετε τι λέει..The Appointment

I've been mistaken so many times by now that I already know
that today is almost a certainty
I've been wrong about you
but once more
that you can change my life
to accept this strange appointment
has been a madness!

Love, make it soon,
I don't resist
if you don't come,
I don't exist
I don't exist, I don't exist

I am sad among the people
that are passing nearby
but the nostalgia of seeing you again
it is stronger than weeping:
this sun shines on on my face
a sign of hope.
I am waiting when suddenly
You appear in a distance!

It is necessary to finish with this soon
Necessary to remember that I exist
That I exist
That I exist

Car lights, shop windows, streets,
everything seems so confusing
my shadow is tired of following me
the day dies slowly.
Don't leave me to return to my house
to my sad life
this life that I wanted to give to you



Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Η καρδιά μου, όταν χτυπάει, χτυπάει εμένα...

story.jpg

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - Τ...

Το CD που χες κρατήσει άθελά σου
απ' τη γυμνή του την πλευρά στα δάχτυλά σου
να παίξει το βαλα, και 'γω σε πρόβαλα
στον άδειο τοίχο, μ' όλα τα χαμόγελά σου
 
Το πουλόβερ που μου έριχνες στους ώμους
μ' αυτό που ανοίγω σε γνωστούς και ταχυδρόμους
στο μπάνιο τ’ άπλωσα και δίπλα ξάπλωσα
με τη δικιά σου τη βροχή, να βγω στους δρόμους
 
Η καρδιά μου, όταν χτυπάει, χτυπάει εμένα
που ψάχνω τραύματα ενώ είναι γιατρεμένα
Μα σ' αγαπώ, που μ' αγαπάς κι ας μην τ' αντέχω
που o,τι θες απ' τη ζωή σου εγώ το έχω
 
Που ορκιστήκαμε αγκαλιά στην πολυθρόνα
να μη χωρίσουμε κι ας τα τσουγκρίσουμε
τα ποτηράκια μας στο τέλος του αιώνα
Το cd που χες κρατήσει άθελά σου...


Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Δεν σε φτάνει η φωνή μου, δεν σε αγγίζει η κραυγή...

Ξαναβλέπω τη ζωή μου φωτισμένη
τα κομμάτια μου μαζεύω απ’ την αρχή
ό,τι άντεξε από μένα ότι απομένει
ακουμπάει σε ένα τραγούδι σαν κραυγή
 
Η φωνή μου είναι το μόνο που έχει μείνει
ταξιδεύει κουβαλώντας μοναξιά
Κι ό,τι πρόλαβα να βρω πάει και το αφήνει
μες στο πλήθος που μας πήρε χωριστά
 
Κι αφήνομαι στο πλήθος που με αρπάζει και με αλλάζει
με γεννάει και με σκοτώνει και για λίγο ξαναζώ
Και θέλω να σταθώ να μετρηθώ στήθος με στήθος
με ό,τι έχω αγαπήσει, ότι ακόμα αγαπώ
 
Κι η αγάπη που ήταν λίγη δυναμώνει με τυλίγει
με γεννάει και με σκοτώνει και για λίγο ξαναζώ
και μόνη τριγυρνώ μέσα στο πλήθος που σκοτώνει
ό,τι έχω αγαπήσει, ότι ακόμα αγαπώ
 
Ό,τι πρόλαβα να ζήσω στη ζωή μου
το κρατώ και το φωνάζω δυνατά
και το πλήθος την αρπάζει τη φωνή μου
και κρατάει αναμμένη τη φωτιά
 
Μα ψάχνω μες στο πλήθος που με σπρώχνει και με διώχνει
με πονάει και με ματώνει, πρέπει να σε ξαναβρώ
μα δεν υπάρχεις πια γιατί το πλήθος μας χωρίζει
δεν σε φτάνει η φωνή μου, δεν σε αγγίζει η κραυγή
 
Και σφίγγω την γροθιά μου και φωνάζω και σπαράζω
με τυλίγει η μοναξιά μου και το πλήθος τραγουδά
και μόνη τριγυρνώ μέσα στο πλήθος που σκοτώνει
ό,τι έχω αγαπήσει, ότι ακόμα αγαπώ


Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

Αδιέξοδοι οι πόθοι για κείνον που το νιώθει...


Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι

της θάλασσας  το κύμα να έχω μαξιλάρι

κι όταν τραβιούνται τα νερά παλίρροια όταν πιάνει

θα κλέβω χρώμα τις φωτιάς θα σε ρωτάω αν μ’ αγαπάς;


Αλλιώτικες ημέρες τσιγάρα και καφέδες

αδιέξοδοι οι πόθοι για κείνον που το νιώθει

πως τη μεγάλη τη χαρά τη κυβερνά η λύπη

μα αν είσαι εδώ κι αν είμαι εδώ τίποτα δε θα λυπεί
 

Φωτιά κι ανάσταση καλή παράσταση

Δήμητρα Τάνια με μαύρα φουστάνια με τα από χρόνια εδώ
 

Φωτιά κι ανάσταση καλή παράσταση

πόσα τραγούδια μας φέρνουν απόψε εδώ

δεν ξέρω αν στο’ πα σ’ αγαπώ


Τι να λησμονήσω ; ...;

πόσο μακρύς ο δρόμος ως εδώ ...;

κανονικά τυραννικά ...;

τσιγάρο φίλε και φωτιά ...;
 

Φωτιά κι ανάσταση καλή παράσταση

Δήμητρα Τάνια με μαύρα φουστάνια με τα από χρόνια εδώ
 

Φωτιά κι ανάσταση καλή παράσταση

πόσα τραγούδια μας φέρνουν απόψε εδώ

δεν ξέρω αν στο’ πα σ’ αγαπώ

 


Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Που να’ σαι, να ’ρθεις το βράδυ αυτό;

Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ’ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Που να’ σαι, να ’ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε

Που να’ σαι να ’ρθεις το βράδυ αυτό
που ’γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ’ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα

Ας ερχόσουν για λίγο...

 



Αλήθεια έχεις σκεφτεί ποτέ να νιώσεις έστω και μια στιγμή ακόμα; Εχεις σκεφτεί ποτέ πως μια και μόνο στιγμή μπορεί να είναι ικανή να αλλάξει τα πάντα; Καμιά φορά περνάν από το μυαλό μου τέτοιες σκέψεις καμιά φορά ο λογισμός μου γυρνά σε παράξενα μονοπάτια.

Κι αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα; Κι αν έκανα υπομονή; Κι αν δεν είχα πράξει έτσι τότε αλλά αλλιώς; Κι αν δεν είχα πει εκείνο αλλά το άλλο; Μήπως λέω μήπως να ήταν αλλιώς τα πράγματα... Μήπως; Και αν; Λες; Μπαααα Μαλακίες τα ιδία θα ήταν έτσι θα γίνονταν και πάλι. Καμιά φορά πιανόμαστε από λάθος καταστάσεις και κρεμιόμαστε από αυτές χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε ότι τις καταστάσεις εμείς τισ φτιάχνουμε και το μυαλό μας τις διατηρεί. Έρχεται όμως ο καιρός που πρέπει να ξεφύγεις από όλα αυτά, πρέπει να ελευθερώσεις το μυαλό σου και την ψύχη σου, πρέπει, πρέπει, πρέπει, ναι έτσι είναι πρέπει να φύγεις από μια σχέση που δεν υπάρχει η μάλλον από μια σχέση που υπάρχει στο μυαλό σου και μόνο, γίνετε, γίνετε, Οχι Οχι καθόλου εύκολο δεν είναι αλλά ναι γίνετε.

Εχετε πιάσει τον εαυτό σας ποτέ να λειτουργεί με γνώμονα την κρίση ενός ανθρώπου που δεν είναι πια στη ζωή σας, εγώ ουκ ο λίγες φορές και δεν μου άρεσε καθόλου. Είναι περίεργο να λειτουργείς σαν να έχεις σχέση και στην ουσία να είσαι μόνος σου, έτσι καμιά φορά παραμυθιάζεις τον εαυτό σου ότι κάτι δεν έχει τελειώσει αλλά αυτό είναι ουτοπία και όχι η πραγματικότητα, θα κάνω αυτό γιατί της αρέσει, θα κάνω το άλλο γιατί το κάναμε μαζί, θα σκεφτώ έτσι γιατί μαζί έτσι σκεφτόμασταν, Μπαρούφες ξύπνα ξύπνα και πάρε ως γνώμονα τον εαυτό σου και όχι το παρελθόν σου χώρια είσαστε ότι κι αν κάνεις όπως και αν σκεφτείς ποτέ δεν θα το μάθει και να το μάθει δεν θα την νοιάξει κιόλας από τη στιγμή που έχει επιλέξει να είναι μακρυά σου. Ξύπνα και μην επαναπαύεσαι σε μια ουτοπική σχέση, μη παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και το εγώ σου ότι δεν είσαι μόνος του και το άσχημο είναι ότι δεν καταλαβαίνεις ότι το κάνεις, κανείς ποτέ δεν το καταλαβαίνει αλλά όλοι μας το κάνουμε.

Λοιπόν μετά από όλα αυτά δεν ξέρω κατά πόσο η μοναξιά θέλει παραμύθια για να μην πονάει. Ίσως να πρέπει να πονέσει και να πονέσει αρκετά για να κάνει κι αυτή τον κύκλο της, κάτι σαν τη γρίπη σαν να λέμε.